fatih

vuslati

Dirse Han Oğlu Boğaç Han Destanı(GÜLCE- BULUŞMA) Yiğit Oğuz elinde Kam Gan oğlu ünüyle, Ağırlardı beyleri her yıl şölen günüyle; Her ziyafet bir şölen her şöleni bir düğün, Hanlar Hanı Bayındır yerinden kalktı bir gün. Şam dokuma otağı diktirdi yeryüzüne, Alaca, han sayvanı yükseldi gökyüzüne. İpekten halıları bin bir yere döşetti, Üç ayrı renk otağı otağına eş etti. Koyundan koçu seçip nice emir estirip, Deveden buğra ile attan aygır kestirip: ‘Kimin oğlu kızı yok kara otağa kondurun, Altına kara keçe önüne kara koyun yahnisi Yerse yesin, yemezse kalksın gitsin. Oğlu olanı ak otağa, kızı olanı kızıl otağa Oğlu kızı olmayanı Allah Teâlâ karalamıştır, Biz de görmeyiz bunu böyle bilsin,’ dedi. Haberi alan beyler Pusatlanıp atlandı, Şölen yapılan yere Birer birer toplandı. Meğer Dirse Han derler vardı bir beyin oğlu, Gelmemişti dünyaya ne kızı var ne oğlu. Haberi aldığında tez varmayı yeğledi, Söyledi bir görelim Han’ım neler söyledi: ‘Serin serin tan yelleri estiğinde Sakallı boza çalan çayır kuşu öttüğünde Sakalı uzun müezzin ezan okuduğunda Büyük cins atlar sahibini görüp kişnediğinde Aklı karalı seçilen çağda Göğsü güzel koca dağlara gün vurunca Bey yiğitlerle cilasunların birbirine koyulduğu çağda’ Sabahın er vaktinde ilk ışıkla Dirse Han, Kalkıp geldi şölene kırk yiğidi oldu can. Otağında altına kara keçe sürdüler, Yesin diye önüne kara yahni verdiler. Anlamadı Dirse Han Dedi: ‘Bu kara ayıp, Benim suçum ne ola’ Sordu beyleri sayıp. Dediler: ‘Han’dan gelen böyledir buyruk bize, Oğlun kızın yok imiş kara otağ hak size.’ Bu ayıbı duyunca olan neşesi söndü, Kırk yiğitle doğruldu hemen evine döndü. Bağırdı hatununa Han’ım neler söyledi: ‘Beri gel başımın bahtı evimin tahtı Evden çıkıp yürüdüğünde selvi boylum Topuğunda döklüm döklüm kara saçlım Kurulu yaya benzer çatma kaşlım İki badem sığmayan dar ağızlım Kavunum yemişim düvleğim Görüyor musun neler oldu.’ Dirse Han hatununa anlattı yaşananı, Kara otağ çeker mi bu beyliği bu şanı. Topaç gibi bir oğul o an düştü diline, Aslanlaştı aniden bu da böyle biline. ‘Senden midir benden mi’ deyip yine söyledi: ‘Han kızı yerimden kalkayım mı Yakan ile boğazından tutayım mı Kaba ökçemin altına alayım mı Kara çelik öz kılıcımı elime alayım mı Öz gövdenden başını keseyim mi Can nasıl tatlıymış sana bildireyim mi Alca kanını yeryüzüne dökeyim mi Han kızı sebebi nedir söyle bana Korkunç gazap ederim şimdi sana’ Dirse Han’ın karısı Han sözüne üzüldü, Çekik kara gözünden Damla yaşlar süzüldü. ‘Ne bendendir ne senden hanlar hanı Dirse Han, Üstümüzde bulunan, ne gelirse Allah’tan.’ Diyerek devam etti. ‘Bana gazap eyleme, İncitecek ey beyim kötü sözler söyleme. Alaca çadırını kalk yeryüzüne diktir, Şanınıza yakışan yapacağın beyliktir. Deveden buğra koyundan koç attan aygır Kestir, İç Oğuz Dış Oğuz beylerini çağır. Nerde aç görsen doyur çıplak görsen giyindir, Yapılacak dualar Allah bilir beyindir’ Hatununun sözüyle büyük ziyafet verdi, Aldığı dualarla derken murada erdi. Oğlancığı büyüdü Olunca yaşı on beş, Öyle bir delikanlı Sanki aslanlara eş. Meğer Bayındır Han’ın azgın boğası vardı, Boynuz vursa bir taşa taşın dünyası dardı. Güreştirir deveyle bir yaz bir de güz günü, Eğlenirdi beylerle sanki Han’ın düğünü. Altı kişi zincirle yine bir yaz gününde, Çıkardılar boğayı kim durur ki önünde. Koy verdiler boğayı Düşünmeden o anda, Dirse Han’ın oğluyla Üç yoldaşı meydanda. Kaçın dedilerse de beyin oğlu kaçmadı, Üç arkadaşı gibi kanatlanıp uçmadı. Boğa sürdü oğlana burnundan soluyarak, Koşup geldi hemencik rüzgârı yalayarak. Oğlan yumruğu ile tutup alnına vurdu, Darbeyi alan boğa daha fazla kudurdu. Tekrar hücuma geçip saldırınca yerinden, Güçlü bir nefes aldı yenmesine, derinden. Bu sefer yumruğunu tam alnına koyarak, Sürdü meydan dışına kuvvetini yayarak. Çekiştiler bir süre Ama dövüş bitmedi, Boğanın azgınlığı Yiğitliğe yetmedi. Oğlan çekip elini boşta koydu rakibi, Düşmesine vesile yaptı başı takibi. Davranıp bıçağına kesince boğazını, Güreşi izleyen beyler yü