Üç yaralı, yedi şehit… Onlar da diğerleri gibi kırklara karıştılar… Evlerinden yükselen ağıtları kimse duymadı… Yaşarken de kimse farkında değildi onların… Ölürken de… Bakmayın siz nutuk atanlara… Bir namazlık saltanatın olacak.
Taht misali o musalla taşında
Sonra,sonra yine unutulacaklar….Yedi şehit…33 silahsız çocuğu daha öldürmüşlerdi otobüsten indirip seneler önce…Kimse onlara otuzüçkurşun şiiri yazmadı…Çünkü onlar otuz üç yetimdiler…Bayrakları için öldüler…Milletleri için öldüler…Türk milletini oluşturan destanlara karıştılar…Destan oldular…Adları unutuldu…Kimse ölüm günlerinde anmadı onları…Onlar anılmadığı için yeni şehitler verildi…Yeniler de anılmadılar…
Kendi döşedikleri mayınlara çarpan çocukları askerin hesabına yazdılar…Bizim kınalı kuzularımız beşer beşer,onar onar savundukları toprağa düşerken kimsenin hesabına yazamadık onları…Ağzını açmaya çalışanları kendi destanımızın içine hapsettiler…
7 şehit… silahsız şehit düşen kardeşlerinin yanlarına koştular…1300 yıl önce şehit düşen ataları Kür Şad’ın ordusuna çeri yazıldılar…Dönüp bize baktılar cennetten ,yüzlerinde en ufak bir pişmanlık yoktu…Gözleri gök mavisi olmuştu hepsinin…Ellerinde asla yere düşürmedikleri bayrakları…Diğerlerinin yanına gittiler atlarını mahmuzlayarak…
7 şehit…Doğru millette,yanlış zamanda dünyaya gelmişlerdi…Biri annesini hatırlayıp geri bakacak oldu…Annesini , tek göz odada bırakıp onbaşı maaşını gönderdiği annesini…Bir Çanakkale şehidi saçını okşadı …Arkaya bakılmayacağını anladı onbaşı…Annesi milletine emanetti…Bir an milletinin de yetim olduğunu hatırladı …Bir şey sormak istedi Çanakkale şehidine,vazgeçti …57. Alayın saflarına katılıp gitti…
7 şehit,7 fidan,7 gonca…Budandılar…Katillerin ağızlarından salyalar akıyordu…Demokrasi diyorlardı,Barış diyorlardı…Caddeler sokaklar kana bulanıyordu…Zifiri karanlıkları yakılan genç kızın cesedi aydınlatıyordu…Barış nutukları devam ediyordu ve bir millet kendi toprağında köleleştiriliyordu..Oğulları öldürülüyordu barış adına…Kızları yakılıyordu demokrasi adına…
7 şehit…Biri saçlarını emanet etmiş anacığına …Kendi gitmiş,saçları kalmış bize…Koklasaydım onları,koklayabilseydim eğer oğlumun kokusunu alırdım biliyorum…Kimse koklamayacak o saçları artık annenden başka…Yavuklun bir kere koklamış mıydı?
7 şehit…Artık anlamını yitirmiş bir çok kafada…Kavramlar da artık eski değerini taşımıyorlar..Demokrasi deyince ellerinde yuvarlak kartonlarıyla koşturan iğrenç gülüşlü yaratıklar geliyor akıllara…Barış deyince o genç kızın yanmış bedeni…Kışlalara sıkılan kurşunlar…Taranan karakollar…Yakılan arabalar…
3 yaralı,7 şehit…Üçler..Yediler…Kırklar…Boz Atlı Hızır…Oğuz Kağan…İlteriş Kağan…Alparslan … Orhun …Ötüken…3 kıta 7 iklim…Ergenekon…Manas…Alpamış…Azeri …Türkmen…Özbek… Kırgız… Kazak…Türk…Atatürk…
Ey şehit oğlu şehit isteme benden makber,
Sana âguşunu açmış duruyor peygamber.